صحبت سال و ماه و روز نیست؛ صحبت از یک لحظه، یک آن بود، همان یک آن که گویا کافیست برای شناختن و دل دادن و گرفتن و سپردن و ... همان یک نگاه! مثل هر چیزی که هست، همانجا بود و می توانست از آن من باشد، در یک لحظه ولی برای یک عمر؛ می توانست و من می توانستم برای یک عمر لذت داشتن و داشته شدن را بین خود و او قسمت کنم، یا او را میان خود و دیگری تقسیم کنم! نه اصلا فکرش هم محال بود، آزارم می داد این خیال گویا که آنچنان فریاد زدم: هرگز! تمامی اش را برای خود می خواستم، گرچه بیش از آن بود که یک تنه حریف اش باشم در این سرای نافهمی، اما همین ناتوانی حریص ترم می ساخت! همچنان همانجا بود و گویا نشخوار های ذهنم را می شنود که عذابم می دهند اما نه کلامی و نه نگاهی حتی، نه تکانی برای رفتن که دیوانه ام کند، فقط بود و همین آرامم می ساخت در این جدال آمد و شد؛ لحظه ای اما تمام توانم را جمع کردم، گفتم اش: ای به مانند همه چیز "هستنده"، با من باش تا خود را ازآن تو و تو را ازآن خویش کنم؛ ای بی خبر از بودن خویش و آشنا با "درد بودن" و ای فرو رونده در قهقرای نیستی، بگذار تمامی رازها را بر تو بشکافم و لذت آگاهی را با من تجربه کن و دوشادوش من نظاره گر این هستی و نیستیِ یگانه شو که اینست تمام آنچه در پی اش می آیند و می روند در پی اش؛ دریغا لحظه ای آرامش که نظاره گرش باشند در وانفسای "شدن" از چهره ای به چهره ی دیگر! چنان دم فرو بسته بود که آهسته ترکش گفتم و دیدم که به چاقوی دیگران تقسیم اش می کنند میان خود؛ بی هیچ سوالی از "بودن" اش و چه "بودن" و چگونه "بودن".

من دوستت داشتم، مثل یک خربزه!